Bali: leren surfen in twee dagen

Surfen is mijn nieuwe liefde. Het blijkt daarnaast dat ik ook nog eens een natuurtalent ben.. not. Tijdens mijn reis naar Bali heb ik twee dagen les gehad en via deze post wil ik graag delen hoe dat ging.

Op het strand van Seminyak en Legian is om de dertig meter een surfschool. Deze surfscholen bestaan uit een vijftal tuinstoelen, een koelbox en een stuk of tien surfboards. De scholen worden gerund door Indonesische beach boys, magere jongens met een zongebruinde huid, lang haar (vaak met highlights) en boardshorts.

Voor minder dan 20 euro per persoon geven de beach boys je graag twee uur lang privé les. Wanneer je serieus wilt leren surfen is dit het meer dan waard. Surfen is best moeilijk, dus aan een uurtje les heb je niet zo heel veel. Als je echt wilt leren surfen heb je minimaal twee dagen les nodig.

De eerste dag

Mijn surfboard ligt klaar in het zand. De instructeur Bahar, die volledig aan de omschrijving beach boy voldoet, legt in zijn beste Engels uit hoe ik op het board moet gaan staan. Ik oefen eerst een tijdje op het strand, wat er hoogstwaarschijnlijk nogal stijfjes uitgezien moet hebben. Na een keer of tien heb ik het onder de knie. Maar ja, op het strand is het natuurlijk hartstikke makkelijk!

Gretig loop ik achter Bahar aan het water in, met het board onder mijn arm, nu wordt het menens. Vanaf dat moment heb ik Surfin’ USA van de Beach Boys in mijn hoofd. Ik leer nog niet hoe ik vaart moet maken, iets wat belangrijk is om een golf goed te kunnen ‘pakken’. Om deze reden geeft Bahar mij eerst een duw en roept “up, up!” op het goede moment. En dan moet ik gaan staan..

Ik lig op mijn buik op het board, klaar om mezelf omhoog te duwen. Bahar geeft me een duw en roept dat ik op moet staan. Zo snel en zo precies als ik kan duw ik mezelf om hoog, linkervoet achter, rechtervoet voor, handen los en dan snel rechtop. YEA! Ik sta gewoon! Voor drie hele seconden.. Daarna lig ik ondersteboven in de zoute zee. Enthousiast loop ik terug naar Bahar, omdat het gelijk zo goed ging wil ik graag nog een keer. Hij duwt me weer, roept “up”, ik zet mijn voeten goed en ga staan. Nu blijf ik langer staan en ga wel een meter of tien vooruit. Wat een gaaf gevoel is dit. Ik wilde zo graag leren surfen en had nooit verwacht dat ik het gelijk zou kunnen. Die Jedi mind tricks die ik mezelf heb ingefluisterd (“je bent een natuurtalent, jij kan dit makkelijk”), hebben dus goed geholpen. Maar na tien keer wordt het ineens een stuk moeilijker, ik val vaak en heb de hele tijd die zoute meuk in mijn mond. Gatver!

Toch vind ik het super gaaf en ben zo blij dat ik dit toch heb gedaan. Ik voel me een surf chick en dat voelt best stoer, haha. Terug in het hotel voel ik meteen hoe zwaar surfen eigenlijk is: de rest van de middag lig ik op bed en kijk tv.

Schermafbeelding 2015-10-23 om 15.59.11

De tweede dag

Met spierpijn van de dag ervoor loop ik langs het water op weg naar de surfschool. In de verte zie ik Bahar al zwaaien. Hij geeft me een box en tilt het board naar het strand. We oefenen weer even op het strand en gaan daarna het water weer in. Wanneer ik door het water richting het diepere gedeelte loop merk ik dat ik al moe ben voordat we begonnen zijn. Surfen is zoveel zwaarder dan je denkt en mijn lichaam laat dit duidelijk merken.

Toch zet ik mijn beste beentje voor en hoop dat ik het vandaag echt onder de knie krijg. Ik krijg nu minder vaak een duw en moeten zelf leren peddelen om snelheid te maken. Maar ik ben een slappe theedoek en blijk nog steeds afhankelijk van Bahar’s duwtjes. Doordat ik minder energie heb val ik keer op keer in het water. Overal zit zout en het prikt als een gek. Ik merk dat ik ontmoedigd wordt en word even boos op mezelf. “Je bent verdorie op Bali aan het surfen! Ga je nou serieus zitten mopperen om het feit dat je zout in je neus hebt?” Ik veeg me gezicht schoon en probeer het opnieuw.

IMG_8615

Hierna gaat het gelukkig een stuk beter. Ik sta regelmatig en leg hele meters af. Wat is dit toch tof! Het lachen vergaat me echter als ik in een deel van de zee kom waar de golven samenkomen. Dit zorgt voor een soort draaikolk onderin het water, waar het vrijwel onmogelijk is om uit te komen. Bahar hangt achter mijn surfboard en ik hoor hem proesten en spuigen. Ik vraag of alles oké is, waarop hij alleen maar zegt: “Just peddle.” Omdat ik denk dat ik moet peddelen zodat ik een golf kan pakken, stop ik met zwemmen zodra de golf verdwijnt. Ik heb op dat moment nog niet door dat we in gevaar zijn. De stromingen zijn zo sterk door het samenkomen van de golven dat we verder op zee gedreven worden. Pas wanneer hij zijn vriend roept om ons te komen helpen krijg ik het lichtelijk benauwd. “Peddle, peddle!” is alles wat ik hoor en het enige dat ik nog doe. Een tweede beach boy schiet ons te hulp, ik moet het koord aan zijn voeten vasthouden en met mijn andere arm peddelen. Bahar zwemt. De ander peddelt. Na tien minuten lukt het ons om uit het water te komen. En alsof er niets aan de hand was, gaan we gewoon door met de surfles. Je begrijpt wel dat ik nu extra hard mijn best doe en nog tenminste tien golven pak.

Surfen is zooooo gaaf!

Hati Hati!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s