WE RUN AMS – race verslag

“Wandelen. Snelwandelen. Oke, nu moet ik echt gaan rennen! App aan, horloge aan, benen aan.”

Mijn raceverslag van afgelopen zaterdag, toen ik met zes duizend andere meiden de Nike Race Series rende door de grachten van Amsterdam.

FullSizeRender

Oh wat is het koud!

Onderweg naar het stadion moet ik al plassen – en goed ook – zenuwachtig en vol spanning zie ik dat er al honderden meiden in de oranje shirts rondom het stadion dwarrelen. Zijn ze allemaal net zo nerveus als ik? Gaan zij mij allemaal inhalen straks? Mijn doem denken wordt verstoord door mijn blaas: zoek een wc op trut! Gelukkig staan er buiten het stadion 25 dixies, waar ik snel induik. Daarna lopen we het stadion binnen, jongens wat een drukte! Duizenden meiden! Ik heb even een ‘who run the world? GIRLS!’ momentje, voordat ik en mijn vriendinnetje wat andere meiden ontmoeten. We doen onze tag aan onze schoen, ik drink eventjes veel te veel limonade en vervolgens stoppen we onze spullen in een kluisje. (Goed idee Nike! Vorig jaar was de garderobe een hel!) Ik heb het hierna zo koud! Ik zie meer meiden met kippenvel en blauwe handjes. En al springend en dansend probeer ik mijzelf op te warmen. Lukt niet. Wel laat mijn blaas zich weer horen. Sjonge jonge, alweer? Rennend naar de dixies zie ik dat er een mega lange rij staat. Zenuwachtig kijk ik op mijn horloges (ja, twee) nog maar 15 minuten voor het startschot. Rennen met een volle blaas? Absolutely not! Dus we gaan op zoek naar een andere wc..

Moederziel alleen

Enkele minuten voor het begin loop ik terug naar mijn groepje. Om vervolgens gelijk verlaten te worden, want die beginnen in een ander startvak. Sta ik daar in mijn uppie een soort warming-up slash dansmoves te doen. Ik kijk om mij heen, starten al deze dames in vak 3? Dat wordt druk zeg! Ik begin te balen, omdat ik vorig jaar alleen maar bezig was met meiden inhalen of ik werd omver geduwd door meiden die mij inhaalden. “Niet zeuren! Genieten!” en ik denk breng mijzelf weer naar het ‘who run the world’-vibe. Want we zijn wel een stelletje bikkels met z’n allen! Ik check horloge 1: staat aan. Horloge 2: klaar om te ingedrukt te worden. Nike app: de juiste instellingen? Ja, ook die is er klaar voor. Nu ik nog..

Wachten op het startschot

Vak 1 is weg. Vak 2 ook bijna. Shit ik moet bijna beginnen! Moet ik niet plassen? Zitten mijn schoenen goed? Staat mijn Spotify klaar? Nog een keer mijn horloges checken. En de app. Ja alles staat klaar. Ik spring even wat, ik ben niet goed opgewarmd wegens het herhaaldelijke zeuren van mijn blaas. Story of my life! Ik mag lopen, veel meiden beginnen direct te rennen. Ik wacht totdat ik echt de startlijn over mag, anders loop je elkaar zo in de weg. Wandelen. Snelwandelen. Oke, nu moet ik echt gaan rennen! App aan, horloge aan, benen aan.

Jij moet en zal je PR halen, Dien!

Ik begin met rennen en kijk elke minuut op mijn horloge om te zien of mijn pace wel onder de 6 zit. Zolang ik onder de 6 blijf ga ik mijn PR (die op 1:01:22 staat) verbreken en dat is alles wat telt vanavond.

5″37 .. lekker

5″21 .. rustig aan

5″42 .. volhouden nu

Als het zo doorgaat, ga ik lekker. Maar ik erger me aan mezelf, ik kijk steeds panisch naar mijn pace, terwijl ik moet genieten van de vibe, van het parcours, van de avond en van de meiden die om me heen rennen. Het groepje om mij heen rent ongeveer in hetzelfde tempo, dus als ik bij hen blijf, moet het goed komen. Ik kijk dus wat om me heen, veel mensen staan aan de zijlijn anderen aan te moedigen. De zon begint te zakken en het parcours wordt romantischer, spannender en mooier. Wauw wat is dit gaaf! We zijn met z’n allen echt een stel strijders, koninginnen, rulers. Kippenvel krijg ik hier van!

Lief voetje, blijf aub wakker

Nadat ik onder het Rijksmuseum ben doorgerend, ga ik over de Spiegelgracht, wat ik de mooiste straat van Amsterdam vind. Ik geniet er keihard van.. totdat mijn voet begint te zeuren. SHIT! Dit gebeurt mij altijd na de 5 a 6 kilometer: mijn linker voet valt in slaap en als ik er te lang op doorren, heb ik er geen gevoel meer in. Ik ren de Prinsengracht uit en snel me naar de zijkant. Schop mijn schoen uit en ga als een gek rekken. Ik weet dat ik hier mijn tijd voor moet nemen, maar ik moet en zal onder het uur rennen. Stressend doe ik mijn schoen weer aan, als ik het bloed weer voel doorstromen. Een leuke jongen vraagt of het wel gaat en of ik een stukje mee wil achter op zijn fiets. Ik lach en bedank hem vriendelijk. Aardig hoor! Maar dat telt natuurlijk niet. Ik ren gelijk weg, om te laten zien dat ik geen watje ben.

Nee! Niet weer

Na een kleine kilometer voel ik mijn voet alweer. Verdorie! Ik heb net niet mijn tijd genomen en dit is mijn straf. Hij slaap weer. Ik ren naar een boom en schop mijn schoen weer uit. Nu neem ik de tijd, maar kan ondertussen wel janken. Ik wil onder het uur rennen en zo gaat dat nooit lukken. Ik rek en strek en beweeg snel mijn tenen. Wake up! Ik zie meer meiden lopen in plaats van rennen, dus ik loop een stukje met hen mee. Ik probeer wat te relativeren: het is niet het einde van de wereld als ik nu niet mijn PR verbeter, dat kan ik volgende week ook in het bos. Nee, mijn competitieve karakter trekt dit slecht. Ik begin te sprinten, 5″21. Mijn Nike app zegt dat ik nu op 8 kilometer zit in 48 minuten. Ik maak snel een rekensommetje en realiseer me dat ik nog steeds op tijd kan zijn. Vol goede moed ren ik door.

En dan voel ik mijn voet weer. VERDORIE! Ik wiebel wat met mijn tenen om mijn voet wakker te houden. Wat een strijd. Ik krijg er de zenuwen van en word met de minuut chagrijniger. Ik wil opgeven en gaan lopen. Fuck die PR. Ik ben boos, boos op mijzelf, op mijn schoenen en vooral op mijn voeten. Mijn hele lichaam doet het goed, maar mijn voetje blijft irriteren. Plots zie ik iemand vanuit mijn ooghoek als een idioot klappen en mijn aandacht trekken. Het is mijn lieve vriendje! Hij kijkt me trots aan en steekt zijn duim omhoog. Thank you! Dit is precies wat ik nodig heb. Ik negeer mijn voet en ren stug door. Af en toe met een limonadeboer, maar dat hindert niet.

Op naar de finish en daar voorbij!

De Amstelveense weg voorbij, ik weet dat ik elk moment het Olympisch stadion ga zien. En ja hoor, daar is ie. Ik ben ontzettend blij en ik merk dat de meiden om mij heen ook in eens energie krijgen. Ze beginnen allemaal sneller te rennen en ik doe gezellig mee. Zelfs nu ik dit schrijf voel ik de adrenaline weer door mijn lijf suizen. In mijn oor hoor ik: “one km to go”. Huh? Shit! We moeten nog een stuk. Ik pas mijn pace iets aan, want anders val ik voor de finish neer. Ik pers er weer een limonadeboer uit en kijk naar mijn horloge: 5″37. Prima, Dien. Houd dit de laatste kilometer vol. Maar door de energie, spanning en de meiden om mij heen ren ik harder.

5″15 .. snelle jelle

5″04 .. de finish!

5″01 .. sprinten, Dien!

YES! Ik loop over de finish en kijk naar mijn tijd: 57″37 I DID IT! Dan kijk ik iets beter en zie dat ik 40 meter mis! Ik heb maar 9 kilometer en 960 meter gelopen. Dus volgens mijn app heb ik geen PR. Wat zuur! Ik kan niet doorrennen, want er zijn 500 meiden voor mij die allemaal stil staan. Ik hoor nog iemand zeggen dat ze niet de volle 10 kilometer heeft getrackt. Ik vind het vet zuur en kan dus niet helemaal trots zijn.

FullSizeRender

Met een dubbel gevoel stap ik de auto in. Heb ik nou een PR gerend of niet?

Gelukkig kan ik zondagochtend mijn officiële tijd zien. Een PR! Op het nippertje, weliswaar, maar gehaald is gehaald. Ik ben ontzettend blij en trots.

Schermafbeelding 2015-05-18 om 13.03.00

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s